RSS Feed

წითელი, ყვითელი, მწვანე

დილის თერთმეტს გადასცდა. არ მახსოვს საით მიმეჩქარებოდა, მაგრამ ახლა ამას აღარ აქვს მნიშვნელობა. სერდანიოლას ქუჩაზე, სადაც ტრამვაის ლიანდაგი გზაჯვარედინზე გადადის,  შუქნიშანზე წითელი აინთო და დამუხრუჭება ვერ მოვასწარი. ძალიან სწრაფად, წამის მეოთხედში ჩემთან გაჩნდა…. მე ვიგრძენი ერთდროულად ცხელი და ცივი ტალღა მთელს სხეულზე როგორ გადამევლო, ესეც წამის მეოთხედში… ამდენივე დრო დასჭირდა ჩემი სახლის კარის ფერის გახსენებას: მუქი წაბლისფერი. ო, როგორ დამენანა, რომ ვეღარასოდეს შევაღებდი ამ კარებს. ჩემი შეყვარებულის თვალებიც დავინახე… ისიც კი, როგორ ამზადებდა ხოლმე დილაობით  ყავას ორივესთვის… ტელეფონის ნერვიული ზარიც ჩამესმა… დედაჩემი რეკავს, რომ დააზუსტოს, ვახშმად ვესტუმრებით თუ არა…. ჯერ არ იცის, რომ ვეღარც მის კარს შევაღებ და ვეღარასოდეს ვეამბორები მაღალ შუბლზე. საერთოდ არც დედამ და არც საყვარელმა ქალმა არ იციან, რომ როცა შუქნიშანზე წითელი აინთო, მე ისინი გავიხსენე და გული დამწყდა,  რომ ამას ვერასოდეს გაიგებენ…

სულ ერთი წამი, ერთი არასწორი გადაწყვეტილება, ერთი შეცდომა და მე ქუჩის ერთ მხარეზე ვეგდე, ჩემი მოტო კი გზაჯვარედინის მეორე მხარის ტროტუარზე დაილეწა. ის კი ისევე სწრაფად და მშვიდად გასრიალდა ლიანდაგზე, თითქოს არაფერი მომხდარა… ბავშვობაში, სანამ მართვის მოწმობას ავიღებდი, ხშირად გადაგვიკვეთავს ერთად გზები. მაშინ ვერ წარმოვიდგენდი, ასე თუ დამთავრდებოდა ჩემი საკუთარი გზა, მაგრამ ახლა არც ამას აქვს მნიშვნელობა. მთავარი ისაა, რომ შაბათს მეგობრებთან ერთად ლუდი უნდა დამელია და საყვარელი გუნდისთვის მეგულშემაკივრა.  ვერც წუხანდელი თამაშის განხილვა მოვასწარი…. ამაზე ცუდი კი ისაა, რომ არასოდეს მეყოლება ვაჟი, რომლის მატჩსაც  სიამაყით სავსე გულით დავესწრებოდი, თუნდაც მეკარე ყოფილიყო და თერთმეტი გოლი გაეშვა….

ამ ყველაფერმა ისე გამიელვა, როგორც ელექტროტალღამ და როცა ტრამვაი სწრაფად გასრიალდა ლიანდაგზე, მე დავინახე ჩემი გასრესილი სხეული. არ მახსოვს, რამდენი წლის ვიყავი აქამდე. ჯინსები მაქიფრებინებს, რომ შუახანს ახლახანს მიტანებული მამაკაცი უნდა ვიყო. სახის ნაკვთების გარჩევა ვერ შევძელი.  ვერც იმის, ჭაღარა ვიყავი უკვე, თუ არა… მაგრამ ეხლა ესეც სულეთია…  მე მაინც ვეღარ შევაღებ მუქ წაბლისფერ კარებს და ვერასოდეს დავინახავ მის საყვედურით სავსე თვალებს, სადილზე დაგვიანებდის გამო…

მალე მოვერცხლისფრო ქაღალდი გადამაფარეს და ტრამვაის მოძრაობა გააჩერეს… ცნობისმოყვარეებმა ახლოს მოსვლა ვერ გაბედეს და შორიდან უმზერდნენ სანახაობას. მან კი ავტობუსის ფანჯრიდან დაინახა ჩემი ცხედარი (უფრო სწორად, რაც მისგან დარჩა),  სისხლის გუბე და მკერდში მაცხენა მხარეზე ჩხვლერა იგრძნო.  გაახსენდა, მასაც რამდენჯერ გადაუკვეთავს წითელზე, რამდენჯერ გაუყოლებია მეგობრები უკან და  არც კი დაფიქრებულა, რომ ფერები ხშირად არ არის უბრალოდ პირობითობა.  ასევე წამის მეოთხედი დასჭირდა იმის  გასაფიქრებლად, რომ მე უეჭველი ერთ-ერთი მის მეგობართაგან ვიყავი, ამიტომ ავტობუსიდან სასწრაფოდ ჩამოსულმა სირბილით გადაკვეთა ქუჩა, ისე რომ შუქნიშნისკენ არც კი გაუხედავს. როცა დარწმუნდა,   ცდებოდა  შვების ნაცვლად უფრო მეტად დამწუხრდა, ოღონდ ზუსტად ვერ მივხვდი, რატომ.  წამიერად მომეჩვენა, რომ რაღაცას ჩემგან ვერმოსწრებულს გაეტირა და დავფიქრდი, რა შეიძლებოდა ყოფილიყო…

უცნაურია, საკუთარ თავზე არაფერი მახსოვდა, მაგრამ ადამიანებზე, რომლებიც ჩემს ცხოვრებაში იყვნენ ყველაფერი. მახსოვდა პირველად როგორ დავთვერი, როგორ ვაკოცე გოგოს და როგორ დავჯექი მოტოზე… მახსოვდა ჩემი ცხოვრების ყველა ბედნიერი წამი და იმის ნაცვლად, რომ დავმტკბარვიყავი მათი მოგონებით, საოცრად დამწყდა გული… მივხვდი, რომ ვერასოდეს ვეღარაფერს ვიგრძნობდი, ვერც ბედნიერებას და ვერც ტკივილს… ახლა ტროტუარზე გასრესილი ვეგდე და მეტი არაფერი დამრჩენოდა მოლოდინის გარდა, რომ ვინმეს ჩემი ცხედარი აქედან წაეღო. ჩემდა ჭირად ვერც იმ უცნობის აცრემლებულ თვალებს ვიგდებდი გონებიდან და გული მეკუმშებოდა, იმის წარმოდგენაზე, თუ რა დაემართებოდათ ჩემებს, როცა ასეთ დღეში ნახავდნენ იმას, რაც ჩემგან დარჩა…

არ ვიცი, რა დრო გავიდა მას მერე, რაც მოვკვდი… ალბათ ძალიან ცოტა, რადგან ჯერ კიდევ ქუჩაში ვგდივარ ვერცხლისფერ ქაღალდ გადაფარებული, მაგრამ მეჩვენება რომ უკვე მთელი უსასრულობაა ასე უწონოდ და უმიზნოდ ველოდები რაღაცას გაჭედილი სიცოცხლესა და ახალ, უცნობ რეალობას შორის. არც ის შემიძლია, რომ ჩემი ცხედარი ასე, ქუჩაში მივატოვო. არადა, ისე ძალიან დავიღალე საკუთარი სისხლის გუბის ხედვით. თანდათან ვერ გავლილი გზის სინანულს გაურკვეველი შიში ემატება. აი, ბავშვობაში სახლში მარტო დარჩენილს რომ მეუფლებოდა, ზუსტად ისეთი… მაგრამ ამჯერად ვიცი, რომ დედა არ შემომიღებს კარს და გულში არ ჩამიკრავს… ვხვდები,  რომ მარტო ვარ და ისევ მიბრუნდება ის განცდა, რაც მატარებლის ჩემგან რამდენიმე სანტიმეტრში დანახვისას დამეუფლა: ხერხემალში გავლილი ცხელი და ცივი ტალღა ….. მაგრამ ახლა ეს შეგრძნება გაცილებით ხანგრძლივი და ტკივილიანია… ისე როგორც უცნობის თვალებში დანახული რაღაც უცნაური სინანული….

ვიცი, რომ გული დასწყდა  ჩემი უდროო სიკვდილის გამო. რატომღაც დარწმუნებული იყო, რომ ახალგაზრდა ვიყავი. შეაშინა ამდენი სისხლის დანახვამ… პირველად ნახა სისხლი, რომელიც მისი არ იყო…  სიკვდილს არ შეუკრთია, ეს არ იყო მათი პირველი შეხვედრა, მაგრამ ახლა განსაკუთრებით გაღიზიანდა… იცოდა, რომ მე ეს არ ამირჩევია  და არც ჩემი წასვლის დრო იყო დამდგარი.  გაბრაზდა შუქნიშანზე, მემანქანეზე, ეშელონის პირველ ვაგონზე, წითელ ფერზე და საათის ისრებზეც კი, რომლებმაც არც დანდობა იციან და არც უკან დაბრუნება… გაბრაზდა ყველაზე და ყველაფერზე ჩემს გარდა… მე უბრალოდ შევეცოდე და მოვენატრე, ისე თითქოს ოდესღაც ჩემი ნაწილი იყო. ალბათ რამდენიმე დღე გამიხსენებს.., იქნებ  რამდენიმე ცრემლიც კი ჩამოუგორდეს ღაწვებზე და მერე ისევ გააგრძელებს ცხოვრებას სიკვდილ-სიცოცხლის წვრილ ძაფზე ჯამბაზივით ცეკვით  და წითელის, ყვითლის  და მწვანის გამუდმებული იგნორირებით…. მის მზერაში დავინახე, რომ ჩემი უბედური შემთხვევა სხვა დროს  შეიძლება მისი არჩევანი ყოფილიყო… და კიდევ ერთხელ დაენანება რაღაც, რისი გაკეთებაც მე სიცოცხლეში ვერ მოვასწარი…. ახლაც ვერაფრით ვხვდები, რა???

ამასობაში ჩემმა სისხლმა ასფალტი გააფერადა… ალბათ გაჭირდება ლაქის გაცლა და რამდენიმე დღე ჩემი ნარჩენები ისევ უხერხულობას შეუქმნის გამვლელებს…რამდენჯერაც შუქნიშანს და საკუთარ ცხედარს დავხედავ, იმდენჯერ მარტოობის მტანჯველი გრძნობით, საბედისწერო შეცდომის გამოსწორების ძლიერი სურვილით და რაღაც გაურკვევლის ენით აუწერელი შიშთ ვივსები…

დრო კი არ მოძრაობს…

ღმერთო ჩემო, ნეტავ რისი გაკეთება დამავიწყდა სიცოცხლეში???

ამ ვერცხლისფერ ქაღალდში ცივა, საშინლად ცივა….

…ნეტავ რა გამოვტოვე ასეთი მნიშვნელოვანი???

დროც არ გადის…

ღმერთო, რა გამოვტოვე სიცოცხლეში????

03,20…

ნინია

Advertisements

10 responses »

  1. ძალიან კარგია, რასაც წერ მთლიანად გრძნობ შიგნით სულში რაც ყველაზე მთავარია.

    პასუხი
    • მადლობა, რომ ყოველთვის მანებივრებ,,, ნამდვილი ამბავია, ასე რომ სამწუხაროდ არჩევანი არ მქონდა….

      პასუხი
  2. ყოჩაღ ნინია, მსუბუქად, ერთი ხელის მოსმითა გაქვს აღწერილი შემზარავი სცენა.

    პასუხი
    • ბატონო ვლად, კარგი ავტორის გარდა კარგი მკითხველიც ხართ, რაც დიიიდი იშვიათობაა …. მადლობა …..

      პასუხი
  3. ninia, miukhedavad mzime istorisaa, zalian saintersod kvebi ambavs., shemzarav ambavs:((((.. citeli , kviteli, mcvane…..isev citeli……..citeli……citeli……:((((…sataurze saertod davishoke….

    პასუხი
    • მგონი ასე არავისი კომენტ არ გამხარებია)))) მიხარია ძალიან, რომ აქ გხედავ *****************

      პასუხი
      • gaikhare chemo ninia…. ragacnairad shentan vikhsnebi, es albat didi monatrebis bralia…. uzomod menatreba shentan saubari…. shen chveni nichieri ki ara unichieresi vargis asuli khar:))<3… zalian mikvarkhar da menatrebi…<3<3<3

      • გავწითლდი))))) მადლობა…. მენატრები… გენების დამსახურებაა))) დანარჩენს იქეთ მოგწერ, თორემ მისაყვედურებენ, ნინია არაპროფესიონალურად იქცევაო))) მიყვარხარ და მართლა ძალიან მიხარია, რომ აქ ხარ *********************

  4. cota mzime magram arc tu ishviati situacia gaqvs asaxuli samwuxaro da dasafiqrebeli sanam nabijs gadavdgamt dafiqreba gaanalizeba gvmatebs magram adamiani sulswrafia ehqareba mudam da zogjer shedegi mzimeda letaluria ijneb aman bevri hventagani daafiqros da msgavsi faqtebi mxolod furclebze darhes da ara realur cxovebashi

    პასუხი

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  შეცვლა )

w

Connecting to %s

%d bloggers like this: