RSS Feed

ემიგრანტ მეგობარს

ჩვენ შეგვაშინა წუთისოფლის სადა სიმკაცრემ,
ოცნებით ვცხოვრობთ და სიმართლეს თვალს არ ვუსწორებთ,
ქარს და ქარაშოტს დავემალეთ, ვარიდეთ სახე,
ვალს გავექეცით, დასალიერს დავსდევთ ქიმერებს.
ბინა დაუდევთ ჰორიზონტზე ქარის წისქვილებს,
მიუსავლეთში არავისთვის ვკვალავთ ბილიკებს,
– “მოეკითხებათ, ამ სოფლისგან გაქცევის ცოდვა.”
ხელების ფშვნეტით, კმაყოფილი, ეშმა ქირქილებს.
თავისი ხვედრით უბედური იყო სიზიფე,
ჩვენ უშედეგო ჯაფით გვინდა მივეცეთ ტკბობას,
რად ვაქნევთ რამეს თუ საფლავი არვინ გვაღირსა,
არ წაგვიქცია ჭიქა ღვინო არვინ, აღდგომას.
ხანდახან ვიტყვით, “შევეგუე უკვე უცხოეთს,
ხიბლი ჰქონია ფიქრს, სიმშვიდეს და მარტოობას”,
თუნდ საუკუნოდ გამოგვკეტონ საღვინე კასრში,
მაინც ვერ ვიზამთ ვერასოდეს დიოგენობას.
აქ სინამდვილეს გავურბივართ ყალბი იმედით,
და სხვას ვაბრალებთ ჩვენს საკუთარ უსუსურობას,
ხელმოცარულნი, ბედისწერას დავემდურებით,
ფიქრებში, მორცხვად შევიფერებთ დონ კიხოტობას.

ვლადიმერ ღვალაძე

ბარსელონა

15.03.12

Advertisements

2 responses »

  1. დაგლოცოს და გაგახაროს უფალმა ვლადიმერ !!!…

    პასუხი
  2. ra magari sityvebia da ra simartleaaa… = ((((( gmerti gparavdet vladimer…

    პასუხი

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  შეცვლა )

w

Connecting to %s

%d bloggers like this: